فهو جمع عيّل و هو ذو العيال ، و الضرائك جمع ضريك و هو الفقير [ 1 ] . « از آخر اين عبارت ظاهر است ، كه جناب سيد مرتضى طاب ثراه ، اولا معناى لفظ عيايل بيان كرده ، و بعد آن لفظ ضرائك را تفسير فرموده ، و تصريح نموده به آنكه آن جمع ضريك است ، و ضريك بمعنى فقير است ، و از صدر اين عبارت اعنى : « و ممن كان من مشهوري الشعراء و متقدميهم على مذهب العدل ذو الرمة » و جملهء : « و يشهد بمذهبه في العدل » الخ صراحت واضح است كه غرض آن جناب ، نه آنست كه استدلال و احتجاج كند بقول ذو الرمة بر صحت اصل عقيده ، بلكه غرض آن جناب استدلال است به اين حكايت ، بر آنكه ذو الرمة معتقد عدل بود ، چنانچه آخر عبارت اعنى : « و هذا الخبر صريح في قوله بالعدل و احتجاجه عليه و بصيرته فيه » . نيز صريح است در آن . و ابن اثير در « نهاية » گفته » : و في قصة ذي الرمة ، و رؤبة عالة ضرائك ، الضرائك جمع ضريك و هو الفقير السيئ الحال - و قيل : الضريك : الاحمق ، الضرير ، الزمن [ 2 ] . « پس شاهصاحب « نهايه » را هم ، كه نهايت مشهور است ، ملاحظه نكردند ، كه در اين مبتلا نشوند . و طريفتر آنست كه ، جناب شاهصاحب بر محض تحريف لفظ ضرائك اكتفا نكرده ، تغييرات ديگر هم به كار برده‌اند ، كما هو ظاهر . و نيز در عبارت ديگر ، كه جناب سيد مرتضى بعد اين مناظره از ذو الرمة نقل فرموده ، نيز تحريف پس شنيع ، و تغيير پس فظيع به كار برده ، چنانچه بعد طعن و تشنيع بليغ ، بعد نقل عبارت سابقه « غرر و درر » كه شناعت و فضاعت آن از تصريحات عديده جناب سيد مرتضى ، كه

--> [ 1 ، 2 ] الغرر و الدرر ص 8 ط 1272 .